Categorieën
Dieren Dingen die me dierbaar zijn Opleidingen Roedelmethode Spiritualiteit en aanverwante zaken

In Vogelvlucht Naar Dit Punt In Ons Leven

De eerste periode in het leven van Boomer

Op 12 juli 2012 wordt ons vriendje Boomer geboren… zoon van eigenlijk zn halfbroer… zijn vader is ook een zoon van Boomers moeder… Opa is een kleine Mechelaar, mams een Kangal.. paps heeft al het formaat van de Kangal en dat heeft Boomer ook geërfd. Gelukkig zit de Kangal bij hem alleen aan de buitenkant.
Dit frappante mengelmoesje kwam op ons pad via de toenmalige vriend van de buurvrouw 2 huizen verderop; allebei zijn honden waren autosloperij-bewakers, opa was een schat… mams heb ik nooit gekend.
Het nestje – broer en zus- werden door bovengenoemd heerschap na 4 weken bij de buurvrouw gedumpt en hebben helaas hun moeder nooit meer gezien; het leven daar ging ook niet echt over een stabiel rozenpad maar dat heb ik allemaal achteraf pas gehoord van de buuf tussen ons in.
Achteraf hoorde ik dat schoppen, schreeuwen, slaan en al dat soort ellende daar schering en inslag was geweest … zo triest…

Onze eigen hond, Cartouche, een lobbes van een Leonberger, woonde bij mijn ouders zodat mn vader weer regelmatig lekker kon gaan wandelen.. dit ivm een aantal gezondheids-uitdagingen. De jongens misten een huisgenootje, en zo werd huize Saarberg-De Bruin ontvankelijk voor het mannelijke wurmpje van het duo dat bij de buurvrouw zat.
Begin oktober 2012 is hij bij ons komen wonen… een heerlijke druif… een echte doerak. ❤

Cartouche en Boomertje
Wat herinneringen…

Wat een zalig mannetje was het… vrolijk, gek, en zeer ondeugend op een leuke manier… iedereen was zn vriendje, geen hond te eng, overal moest mee gedonderjaagd worden ❤
En toen… toen waren we aangekomen in 2013… en zoals het een echte hond betaamt… voelde hij de ellende al eerder aankomen dan ikzelf….
Hij werd beschermender… ons kleine opgroeiende pupje vond dat hij “de man voor het vrouwtje” moest worden… de twee zoons waren op een leeftijd aangekomen dat 2 x opkomend Testosteron zorgde voor aanvaringen, en moeders die daar weer vol tegenin ging.. en een overgevoelig puppenbeest die redelijk uit de kluiten gewassen begon te raken… een taak waar hij natuurlijk veel en veel te jong voor was.

En ik… ik kan nu achteraf zeggen (maar dat is altijd achteraf pas) .. dat ik niet echt in de gaten had wat er met hem aan het gebeuren was… hij werd onhandelbaarder (nog helemaal niet zo erg als het op een bepaald moment zou gaan worden, maar toch… heel anders dan de goedsullige Leonbergers en Newfoundlanders waar ik zelf ervaring mee had) … ja.. als familie vroeger hadden we een Groenendaeler, en dat was een stevige vechtersbaas… maar zo veel anders dan dit hoog gevoelige opgroeiende pubertje… in mijn ogen werd hij gewoon stierlijk vervelend naar buiten toe.. in huis was t nog steeds een drolletje.

Dit zit ik natuurlijk allemaal 6 jaar na dato te tikken… de laatste paar jaar zie ik eigenlijk pas wat er precies aan de hand was… op het moment zelf totaal niet.

Boomer gezellig met de oudste op de bank
Wat gebeurde er allemaal in die eerste jaren…

Mijn eigen buien werden steeds zwarter… en nòg had ik niks in de gaten… hij wel natuurlijk, dus werd nòg wat beschermender… nu mocht er helemaal niks meer in de buurt komen…. plus dat meneer last, heel erg veel last, van verlatingsangst begon te krijgen…
In het kort omschreven… ik kon niet meer weg, hij kon nergens mee naartoe, de wandelingen werden steeds heftiger en er kon niemand op bezoek komen.
Dit heeft al met al geduurd tot hij een jaar of 3,5 was.

In die tussentijd bleek dat ikzelf richting depressie aan het gaan was (dat had hij dus gevoeld bleek later) … en 3 jaar achter elkaar in mei (2013, 2014 en 2015) plotselinge, vrij serieuze ziekenhuisopnames van mij.
Adviezen gekregen van mensen die toen in mijn kennissenkring zaten en ‘verstand’ van Herders zeiden te hebben… JIJ moet de baas zijn, desnoods afgedwongen… ohhh wat was dat verkeerd… maar ik was wanhopig.
Hij heeft 5 keer op de nominatie gestaan om weg te gaan… en alle 5 keer kon ik het niet over mn hart verkrijgen.. want hij was -en is nog steeds- echt mn maatje… mn vriendje door dik en dun… alleen die gebruiksaanwijzing.. ik kon er niet mee dealen.

Allemaal hulp en toch blijkbaar nog steeds een plaat voor mn hoofd…

In die jaren hebben een behoorlijk aantal gedragsdeskundigen zich over de uitdaging die Boomer heet gebogen… en naar bleek, had de tweede het al die tijd bij het juiste eind gehad.. Liz Wolting van Stichting Animal’s Faith in Maastricht.
Pest was dat ikzelf dat verhaal nog niet doorhad.
Als de nood aan de man was vanwege mijn gezondheid, kon ik ook altijd een beroep doen op Leo van der Feest van Feesthonden; ook die gaf me regelmatig advies waar ik op dat moment blijkbaar nog niet echt klaar voor was… (lang leve een instabiel en overvoerd brein 😉 )
Vanaf de keren dat hij met hem meeliep in de uitlaatservice of opvang, en ik daar foto’s van kreeg, realiseerde ik me dat niet Boomer het probleem was, maar ikzelf. En dat daar de combinatie Boomer-Ik niet veel lekkerder van werd.

Wat is het toch een knapperd he… ❤
Het zaadje ontkiemt, en daarmee ook de frustratie…

Al die tijd had ik wel het gevoel dat er iets mis was… niet met hem, maar met ons… dat was me ook meermalen duidelijk geworden tijdens de gesprekken met een aantal deskundigen…
Ik voelde zijn stress, zijn wanhoop om dingen wel goed te willen doen (zoals hij dacht dat het goed was) en daar toch weer elke keer voor op zn donder te krijgen… hij wilde zo graag… 🙁 .
Ik ben toen op het welbekende internet gaan zoeken naar manieren om mogelijkerwijs met hem te kunnen communiceren… en vond daar de website van Animal Soul Academy.
Alleen mijn eigen beperkende gedachten meenden dat een opleiding daar buiten mijn mogelijkheden lag. Een jaar later, toen ik uiteindelijk weer werk had, ben ik alsnog begonnen met de opleiding Intuïtief Communiceren Met Dieren.
Net voordat ik werk gevonden had, bleek Boomer’s verlatingsangst ook over te zijn… Godzijdank… want als ik 5 minuten weg was, blafte hij 5 minuten… maar was ik zo gek om 5 uur weg te moeten, dan werd de buurt de volle 5 uur op een blaffende en piepende hond getrakteerd 🙁

Ondertussen had ik door enorme drukte elke keer bij Leo van der Feest, een nieuw opvangadres voor Boomer gevonden bij Sandra Streefkerk van uitlaatservice/opvang Streef; en deze dame had en heeft een echte ‘hands-on’ mentaliteit… en natuurlijk ook weer geen enkel probleem met het Boomerbeest 😉
Op een gegeven moment in aanraking gekomen met mensen van HondsBeste en na verloop van tijd bevriend geraakt met hen.
En dan zijn we ongeveer in het hele nabije verleden beland.

2018 tot heden…

Door mijn contact met de eigenaars van Hondsbeste, Hans en Lies Kruft, ben ik in aanraking gekomen met ‘De Roedelmethode‘ van Arjen van Alphen. Ik heb het boek aangeschaft, en heb de razend enthousiaste verhalen en resultaten mogen aanhoren van de dagen dat òf Hans òf Lies naar workshops en/of opleidingen daar geweest waren… en al lezend kwam ik meer en meer tot de conclusie dat dit wel de absoluut meest natuurlijke manier moet zijn om een hond te begeleiden naar stabiliteit in zn leven.
Nog 2 boeken aangeschaft van dezelfde auteur, en tijdens een gesprek aan de eettafel bij HondsBeste besloten dat dit me grandioos zou lijken om te kunnen doen… niet alleen voor mezelf en Boomer… maar ook op een bepaald moment hetzelfde voor mensen kunnen gaan betekenen die met hun hondenbeest in vergelijkbare situaties zitten.
Deze manier van opvoeden/begeleiden en dan ook nog misschien de mogelijkheid te hebben om te communiceren met het betreffende dier, dat is in mijn gevoel het absolute summum van optimaal van dienst te kunnen zijn voor onze hondenvriendjes en hun baasjes.

Hoe verder…

Om met die opleiding aan de gang te kunnen gaan, moest ik een manier vinden om de benodigde fondsen bij elkaar te kunnen krijgen… en ik moet je zeggen dat ik eerlijk gezegd stomverbaasd was over het feit dat ik daar hulp om durfde te vragen aan al mijn Facebook vrienden 😉
Ook hieruit blijkt weer dat mijn pad met meneer Boomer me tot een level van assertiviteit en zelf-ontwikkeling heeft gebracht waar ik vòòr hem geen enkel idee had dat ik dat bezat 😉
En zo zijn er heel veel lessen die ik dankzij deze super-hond heb mogen leren… hij is met recht mijn leermeester op veel meer vlakken dan ik ooit voor mogelijk had gehouden ❤

Wat ook zo’n prachtige eye opener is sinds ik samen woon met deze druif… alle mensen die dankzij hem op mijn pad gekomen zijn, zijn speciaal… de meeste heb ik in mijn hart gesloten en aan allemaal heb ik dierbare herinneringen…

Hoe mooi kan het leven met een gebruiksaanwijzing-hond toch zijn!!
Dank jullie dat jullie mijn “vogelvlucht” levensloop hebben willen lezen ❤

Mocht er nog iemand overwegen om mee te sponsoren… hetgeen altijd in enorme dank ontvangen zal worden… dan kan er ook gedoneerd worden via

NL 88 KNAB 0257 9026 00
t.n.v J.E. Saarberg
o.v.v Leergang 2020

Categorieën
Dieren Dingen die me dierbaar zijn Opleidingen Roedelmethode

WIE KAN EN WIL MIJ HELPEN MIJN DROOM TE VERWEZENLIJKEN?

Een kleine introductie van ons

De meeste mensen die mij persoonlijk kennen, en ook een aantal die mij via Facebook kennen, weten dat ik al iets meer dan 7 jaar een hond heb.
Een hond die ergens in zijn hele vroege jeugd, toen ik persoonlijk in zeer zwaar geestelijk en lichamelijk weer kwam te zitten, zichzelf de taak gegeven heeft mij koste wat het kost te willen beschermen tegen de boze -en vooral heel enge- buitenwereld.
Heel galant van hem… maar tegelijk ook heel triest… want deze taak lag en ligt nog steeds,  vèr boven zijn kunnen.
De enige manier die hij een werkbare vond, was die van de hele grote -gevaarlijke- mond op zetten, in de hoop dat de wereld om hem heen bang voor hèm zou worden, en op die manier niet zou zien dat hij eigenlijk deze zelf opgelegde taak veel te spannend vond.

Mijn maatje.. die me al zo enorm veel over mezelf heeft geleerd <3
Wat is de intentie?

Nou ben ik recentelijk via vrienden een methode tegen gekomen die zowel hèm als mijzelf kan helpen om uit deze negatieve spiraal te kunnen komen… want laten we eerlijk zijn… een uitvallende, beresterke hond gezellig meenemen op je wandelingen is niet het summum van plezier.
Niet goed voor zìjn zelfvertrouwen, en ook niet goed voor dat van mezelf… en zo is het cirkeltje rond.

Aangezien ik zowiezo al heel graag bezig ben met het doorgronden van oorzaken (en gevolgen) van menselijke èn dierlijke uitdagingen, en hier ook graag op beide vlakken mee aan de slag wil kunnen gaan, heb ik besloten om van de persoonlijke nood een algemenere deugd te gaan maken.

Wat ga ik doen?

Ik heb me opgegeven voor een traject om de basis van het hondenwezen te leren doorgronden, en te leren hoe honden en baasjes op een dusdanige manier met elkaar zouden kunnen omgaan dat er geen spanningen en frustraties meer bij komen kijken… dat zowel het hondenleven als het mensenleven mèt de hond weer een heerlijk samenleven wordt.. .waarin je elkaar allebei begrijpt, vertrouwt en veilig voelt… samenwerking vanuit de natuurlijke manier van functioneren van een hond.

Deze methode heet de Roedelmethode®, en is een methode die ontwikkeld is door Drs. Arjen van Alphen na vele, vele tientallen jaren intensieve bestudering van wolven, honden en alles wat daar tussenin zit. (www.deroedel.be)

Het is mijn bedoeling om het gehele traject daar te gaan leren, zodat ik niet alleen mezelf en mijn eigen hond naar een natuurlijker en prettiger leven kan gaan leren leiden, maar vooral met deze opgedane kennis ook andere honden en mensen kan helpen die met vergelijkbare situaties te kampen hebben. Òf natuurlijk gewoon mensen die graag willen leren hoe hun hond denkt, leert en voelt… het hoeft natuurlijk niet altijd een probleem te zijn dat opgelost moet worden he 😉

Laten we eerlijk zijn… we hebben tegenwoordig steeds minder tijd voor onze viervoeters, en verwachten eigenlijk te snel te veel van hen… met als resultaat dat er meer en meer “probleem” honden rondlopen… het jammere van deze stelling is dat de hond zèlf in 99,9% van de gevallen, het probleem niet is.. .wij communiceren verkeerd met hen, en verwachten menselijk begrip van hen. Terwijl zij zelf een geheel andere taal spreken.

Als wij als baasjes kunnen leren wat voor onze hondenvrienden begrijpelijke taal is, hoe zij onderling dingen leren en elkaar opvoeden, dan wordt het weer heerlijk om samen met je hondenvriendje of vriendinnetje te leren en samen te leven… en weer plezier met en aan elkaar te hebben.
Dat willen we toch allemaal?  

Uiteindelijke hulpvraag…

Mijn vraag aan een ieder die dit leest is dan ook…

Zouden jullie mij willen en kunnen helpen deze droom te realiseren?

De investering voor zover ik hem op dit moment heb berekend is in zn totaliteit € 1550,= (excl. bijkomende kosten zoals overnachtingen, brandstof en de maaltijden) … en het gaat een enorme uitdaging worden om dit bij elkaar te gaan krijgen… dus alle mogelijke hulp is meer dan welkom en zal heel dankbaar in ontvangst genomen worden.

Ik ga een speciaal hoekje op mijn website inruimen om verslag te doen van alle opleidingen, de mogelijkheden die hiermee gecreëerd worden en wat ik mogelijkerwijs in de toekomst allemaal zou kunnen gaan betekenen met de kennis die ik op doe, voor anderen.  Ook ga ik een speciale Facebook pagina maken waar hetzelfde ongeveer op komt te staan..

2020 gaat een heel spannend, maar supermooi leerjaar worden!!

Mocht je willen doneren, dan kan dat op onderstaand rekening nummer:

NL 88 KNAB 0257 9026 00
t.n.v J.E. Saarberg
o.v.v Leergang 2020

Categorieën
"Wereld"-zaken Dingen die me dierbaar zijn Een kijkje in mijn gewone leven Overpeinzingen

Een momentje van reflectie

Al luisterend naar een prachtige video….
Een hele waardevolle boodschap aan iedereen eigenlijk…

Al luisterend naar deze wijze woorden bekruipt me toch een gevoel van verdriet…
Mark Bajerski zegt inderdaad dat alles wat gebeurt, zo heeft moeten zijn op je pad, maar mijn hemel… als ik tegenover me kijk naar die twee mannetjes die me vanaf een prachtige schoolfoto toe zitten te glimlachen, bekruipt me toch een gevoel van “waarom moesten die kereltjes toch door alle shit van de laatste 14 jaar?”

Er zou niks over de rug van de kinderen uitgespeeld worden…

Dat was een hele stellige opmerking in september 2004; ik kan je verzekeren… dat is verre van waarheid geworden.. alles, echt alles werd over de ruggen van de jongens uitgespeeld..
* Wil jij niet doen wat ik zeg? Okee… dan betaal ik geen alimentatie
voor ze… je stond er nooit bij stil dat je niet mij maar je eigen
kinderen daarmee zwaar tekort deed.
* Betaal ik wèl de alimentatie? Okee… maar jij geeft dat niet uit aan
algemene kosten van levensonderhoud… alsof jij daar ook maar iets
over te melden had.
* Vind ik dat jij niet de goede kleding voor die ventjes koopt? Prima…
dan koop ik ze (liefst erg duur) en dan verreken ik dat met wat jij
krijgt… en je schepte er zo veel plezier in om ze heel duidelijk te
maken dat jij wèl de ouder was die alles voor ze kon kopen, en hun
moeder niet.
* Heb jij eindelijk een baan gevonden of probeer je je leven weer op de
rit te krijgen? Fijn voor je, maar alle afspraken die destijds in het
convenant gemaakt zijn, zijn van nul en generlei waarde, dus je gaat
gewoon doen wat ik zeg dat je moet doen…
* Ik wil gedurende een jaar (!!!!) gewoon maar 1 kind per 2 weken,
anders wordt het te druk… ik moet ook tijd voor “ons samen”
hebben… je dacht er never nooit bij na wat voor effect dat op je
zoons had… 😫
* Wil je als klein mannetje naar je moeder bellen? Goed hoor… hier is
de telefoon… dondersgoed wetend dat die kleine kereltjes heel goed
konden lezen en zagen dat ze met “de Heks” aan het bellen waren.
* Goh… zijn de skelter en heel veel emotioneel waardevolle spullen uit
je schuur gestolen? Jammer joh… zou niet weten waar ze gebleven
zijn… en ondertussen stond de heleboel bij jou in de garage… je dacht
mij er een hak mee te zetten, maar een nieuwe en grotere skelter was
snel gevonden en je gaf weer je kinderen een opdonder.

En dit is alleen nog maar het lijstje van toen ze echt klein waren…

Ik kan oeverloos doorschrijven hierover… maar dan wordt het ècht een drama verhaal.. en dat is niet de bedoeling.
Waar dit verhaal heen wil gaan is me nog niet helemaal duidelijk, maar wat ik wel weet is dat door het afgrijselijke Ego van één van de ouders, dat slechts één wens had: het totaal kapotmaken van de andere ouder (terwijl de eerste gewoon degene was die het nodig vond om uit elkaar te gaan omdat ie in de buurvrouw een betere match vond… prima, be my guest, maar laat het daarbij) .. er 2 kerels opgegroeid zijn met zo enorm veel verdriet en pijn, zo veel afwijzing en haatdragende verwijzingen naar hun moeder.. totaal geen rekening houdend met de gevoelens van die twee.

Hoe zou het gevoeld hebben als je één ouder door de telefoon hoort schreeuwen dat hij ervoor zal zorgen dat de andere ouder “volledig kapot gemaakt zal worden”…
Hoe zou het gevoeld hebben voor het ene kind om weer schreeuwend door de telefoon te moeten begrijpen dat hij niet gewenst is om te komen…
Hoe moet het gevoeld hebben voor allebei de kinderen dat binnen een week hun hele leven op zn kop stond omdat niet alleen hun ouders uit elkaar waren, maar ook hun eigen kamers weggegeven waren aan de buurkinderen.. en zij op een soort “Assepoester” hokje op zolder konden slapen…

En hoe zijn ze geworden?

Allebei zijn ze natuurlijk opgegroeid tot waanzinnig mooie kerels… letterlijk en figuurlijk. Allebei hebben ze toch een goed set normen en waarden en vooral onderscheidingsvermogen ontwikkeld… Maar ik vraag me nog dagelijks af als ik die twee vrolijke koppies op die schoolfoto zie, waarom moesten ze door zo ontzettend veel shit heen?

Nog steeds krijgen ze heel regelmatig een deksel keihard op hun neus door dat andere Ego-wezen.. en ik beweer daarmee absoluut niet dat ik alles perfect gedaan heb.. verre van dat zelfs. Maar wat is de reden geweest om je eigen kinderen zo afschuwelijk geestelijk te moeten mishandelen… tot zeker 2 keer toe een überverdrietige 12 jarige aan de telefoon krijgen die gewoon met alles wat hij bij zich had, de deur uit gezet wordt in het “andere weekend”… en waarvoor? Omdat ie zei wat hij -totaal gerechtvaardigd overigens- dacht.

Of een jongste die getreiterd wordt en echt als een soort Assepoester door de “nieuwe moeder” behandeld is geweest gedurende de eerste 12 jaar van de nieuwe samenstelling…en nog steeds… en goh… we hebben alles voor je over hoor… 🤐

Waarom dit verhaal?

Allereerst omdat ik het als moeder nog steeds volledig onverteerbaar vind dat mijn kinderen door zo veel ellende hebben moeten gaan in hun leven.. dat hun zo veel pijn is aangedaan omwille van.. ja omwille van wat eigenlijk?? Omwille van een volledig uit proporties gegroeid Ego, twee van die Ego’s in hetzelfde huis eigenlijk…
En dat alles wordt weer losgemaakt als je naar bovenstaand filmpje luistert… blijkbaar is dit hun pad geweest… de weg die ze als Spirit van te voren al hadden uitgestippeld.. maar jezus wat is dat als mens moeilijk te verteren 😪
Als moeder had ik zo graag gezien dat ze zonder pijn zouden opgroeien… natuurlijk hoort pijn bij het leven als dag bij de nacht, maar moedwillig iemand pijn doen? En dan je eigen kinderen? Die gaat er niet helemaal in bij mij.

Waarschijnlijk wilden ze als Ziel in dit leven wat harder worden.. had voor mij niet gehoeven hoor.. geen idee of dat inderdaad ook zo is, maar ik kan me niks anders bedenken. Wat ik echter wèl weet is dat ze allebei precies weten hoe de dingen niet gedaan moeten worden; en dat ik mega trots ben op hoe ze allebei vorm aan het geven zijn aan hun leven ❤❤

De ene door voor zichzelf te kiezen en een eigen bedrijf te starten, de andere door een loopbaan bij Defensie te kiezen. En allebei met een hart van Goud en een normen en waarden set waar je U tegen zegt.

Categorieën
Een kijkje in mijn gewone leven

Hoppaaaa…. en het is alweer 21 november

Pas een week geleden…

Net een week geleden zat ik een verhaal te tikken over een telefoon die gestorven was, dan knipper je 2 keer met je ogen en zijn er alweer 8 dagen voorbij gevlogen.

Eigenlijk is het niet te bevatten hoe ontzettend snel de dagen door je vingers glippen; ik kan me de tijd nog als de dag van gisteren herinneren dat het leek alsof het jaar niet òm zou gaan… de tijd kròòp gewoon..

Tijd, wat is dat eigenlijk?

Eerst dacht ik dat het iets is dat met je gebeurt als je ouder wordt, maar zelfs jongeren hebben er last van 🙄
Dus het moet iets zijn dat ècht veranderd is de laatste 40 jaar…

Of zou het “de Ervaring van Tijd” zijn die veranderd is in die tijd? Dat zou ook nog kunnen he…
Toen ik me met tijd bezig begon te houden, tja.. wat hàd je toen eigenlijk? Je ging naar school, studie of werk, en nam de bus, fiets of brommer naar huis en deed wat je moest doen (huiswerk of huishouden) en daarna had je de tijd aan jezelf.
Misschien de televisie nog even aan (maximaal 5-8 zenders of zo) of je pakte een boek, zette een plaatje of de radio aan en had gewoon tijd voor jezelf.
Wilde iemand in contact met je komen, dan werd je op je telefoon (met snoer ) gebeld; was je niet thuis, dan hadden ze pech.. want het antwoordapparaat is ook van een latere datum…

Ja.. hij zat MET een snoer aan de muur vast 😉

Hoe anders is het leven tegenwoordig… niet alleen ben je als je niet uitkijkt 24/7/365 bereikbaar, maar je wordt ook 24/7 bestookt met alle shit die er zich in de wereld afspeelt.

Image… is dat nou eigenlijk wel zo geweldig?

Niet alleen komt alle ellende van de wereld de godganse dag bij je binnen, ook staan alle Sociale Media vol met “hoe je er het beste uit kan zien”; “welk idioot gezicht je het beste voor de leukste foto’s kan trekken”; “hoe slank of niet slank je moet zijn”, en nog veel meer zaken die vooral op de jongere generatie ontzettend veel druk kunnen leggen om vooral “niet buiten de boot” te vallen… afschuwelijk eigenlijk 🙁

Hoe zit dat dan?

Hierboven stelde ik de vraag of het misschien aan de “Tijdsbeleving” zou kunnen liggen dat dezelfde 24 uur zo keihard vliegt…

Ik denk het wel… het is tegenwoordig in het normale leven zo goed als onmogelijk geworden om niet “connected” te zijn.
Ja.. als je telefoon doodgaat, maar dan nog.. dan ben je als een spast bezig om toch maar bereikbaar te zijn.. hoe gek moet je zijn?? (ik dus net zo hard he… )

Vroeger was winkelen beperkt tot maandagmiddag tot zaterdagmiddag; overdag was de winkel open tussen 9:00 uur – 12:00 uur en 13:00 uur – 18:00 uur. Had je de zooi niet in huis.. dan werd je creatief met wat je wèl had, want je had gewoon pech.

Je werkte normaal gesproken gewoon overdag, er waren maar een beperkt aantal banen die de klok rond gingen… kijk tegenwoordig eens… oh jongens wat zijn we toch ontzettend geëvolueerd… we leven in een geweldige 24-uurs economie… en iedereen valt om van vermoeidheid.

Er is zelfs een volledige industrie gegroeid uit de behoefte om weer eens niet bereikbaar te zijn, weer eens in contact met jezelf te kunnen zijn, weer eens eigenlijk te leven zoals nog maar 30 hele korte jaren geleden. Hoe idioot is dat eigenlijk?
Heel noodzakelijk, dat wel.. maar hoe ontzettend absurd dat het überhaupt nodig is!

De conclusie die je denk ik wel vrij veilig zou kunnen stellen is dat hoe minder tijd je “voor jezelf” hebt, hoe harder de tijd door je vingers glipt.

Weer een grandioos ideetje van Jet 😂

Ohh jullie kennen me vast goed genoeg om te weten dat ik altijd van die geweldige ideëen heb om het leven te veraangenamen.. het zijn eerlijk gezegd inderdaad altijd wel goede ideëen, maar helaas zo moeilijk te realiseren in de huidige maatschappij.

Toch begint er -zeker in mijn generatie.. van 45-65 jaar- meer en meer het idee te groeien om in godsnaam maar ver weg op één of ander hutje op de hei te kunnen gaan wonen (met internet.. dat weer wel 😉 ) .. wèg van de Rat-Race.. terug naar jezelf..

Dat is natuurlijk vrij uitdagend om te realiseren, maar misschien dat een leuk begin is om gewoon heel bewust wat minder bereikbaar te zijn… je telefoon eens over te laten gaan zonder hem op te nemen (oei.. wat zeg je nù weer??)… je Facebook, Instagram, Snapchat en welke er nog meer zijn, eens per dag maar 1 of 2 uurtjes te bekijken… je Email (persoonlijke email) gewoon maar 1 x per dag na te lopen… een boek te pakken als je een avondje thuis bent… op bezoek te gaan bij mensen.. iemand gewoon een briefje of kaartje sturen in plaats van een chatbericht, app of emailtje..

Zomaar een paar ideetjes.. die me waarschijnlijk de naam “ouderwetse tuttebel” gaan opleveren.. maar mijn hemel, wat klinkt dat als muziek in mn oren ❤

Dit zou een klein berichtje worden over het feit dat die 8 dagen zo verdomd snel gegaan waren, maar mn vingers kregen andere plannen 😉
Nu gaat de PC weer uit en pak ik mn boek en ga ik nog even een half uurtje wat lezen.

Categorieën
"Wereld"-zaken Overpeinzingen

Telefoon kapot….

Back to basics…

Gek eigenlijk weer… met een gewone ⏰ wakker worden 🙂
Alleen al het uitzoeken hoe die ook alweer werkte was een (her)ontdekkingsreis 😂… en gelukkig zat ook hier een Snooze en dubbel alarm functie op… 1 “lieve” … zijnde de radio op 10, en 20 minuten later een minder lieve… de bekende wekkerradio-buzz… wat een irritant rotgeluid is dat zeg.. die snooze je echt niet 🙂

Het is toch echt even schakelen zeg…

Grappig hoe digitaal ingesteld ik ben… eerst overal planten dat ik onbereikbaar ben… (o.a de werk-groepsapp) … dan de belangrijkste dingen via de mail proberen te regelen ipv de app… en als laatste, blij zijn dat ik Skype tegoed heb zodat ik gewoon kan bellen in noodgevallen als er toch verbaal gecommuniceerd moet worden. (wel zorgen natuurlijk dat je Skype aanzet op je laptop 😉 )
En last but definitely not least… je weer realiseren (ELKE keer als er bij mij een foon sterft) dat even niet bereikbaar zijn wel degelijk heel erg prettig is 😉 Even geen scherm dat je non-stop afleidt, even jezelf uit “belangrijkheids-modus” halen en gewoon genieten van het feit dat je “gedwongen” heerlijk rust hebt <3

En weer een voornemen (dat waarschijnlijk toch nooit het levenslicht zal zien 😉 )

Ook wel even bedacht dat het handig is om te zijner tijd een tweede- of derdehands telefoon aan te schaffen die als backup kan fungeren i.p.v weer overal leentelefoons te moeten proberen te regelen… tja… dat krijg je als je niet elke 2 jaar een andere telefoon neemt… dan zijn je vorige apparaten ook daadwerkelijk òp tegen de tijd dat je een nieuwe neemt 😉

Aan de andere kant is zo nu en dan verplicht digitaal onbereikbaar zijn ook wel een luxe in deze hectische tijd waarin we leven… dus ik denk dat ik het toch maar bij 1 telefoon hou, en als het echt moet, ga lenen 😉

Wat probeert het Universum mij denk je te vertellen?

De laatste 5 dagen 3 x pech met 1 en dezelfde bus… de andere bus die actief probeerde mij te vergiftigen… en uiteindelijk een telefoon die besluit dat het wel even genoeg is geweest…

Zou de boodschap zijn dat alles wel even een tandje rustiger zou mogen? 😉

Categorieën
Gezondheid keto

De vakantie is over… wat gaat er nu gebeuren?

Even schakelen

Ondertussen ben ik al een dag of 10 thuis, en het is weer wennen aan de kille temperaturen in de ochtend, avond en nacht… overdag valt het allemaal wel mee.. alhoewel de herfst al stevig van zich heeft laten horen.
Hondje is weer thuis, huishouden loopt weer… alsof je nooit weg bent geweest… met één heel groot verschil: vanaf nu gaan de dingen die ik heel erg graag wil gaan manifesteren ook daadwerkelijk nagestreefd worden.
* Een fijner huis… druk aan het dagelijks onderhouden en steeds gezelliger maken voor de lange avonden en in zn algemeenheid…
* Een fijner gevoel van binnen… druk aan mezelf werken en alvast besloten om in juni volgend jaar naar omgeving Barcelona te
gaan voor een Sjamanistisch georiënteerde vakantie…
* Een fijner lijf… druk voorbereidingen aan het treffen om 1 oktober te gaan starten met SpeedKeto en een afspraak gemaakt voor
eind oktober om m’n wenkbrauwen te laten doen zodat ik niet meer elke dag met een poedertje/potlood de boel kleur hoef te geven
😉
* Een fijner “binnengevoel” en een betere relatie met mezelf… meer naar mn hart luisteren en minder naar de buitenwereld…
* Een fijnere relatie met Boomer… dichter bij mezelf blijven, nog wat cursussen volgen en zorgen dat ik goed contact krijg…
* Een fijner algemeen gevoel… lekker aan de slag met de dingen die ik naast m’n baan wil doen zodat ik zelf beter in m’n vel kom te
zitten… minder met m’n baan bezig zijn en meer met wat ik ècht leuk vind <3

Werk aan de winkel dus! 😉

(Speed) Keto

Vanaf 1 oktober 2019 ga ik aan de slag met het terug veranderen van mijn lijf naar hoe het ooit was toen ik vele jaren jonger was… ik ga hier actief over schrijven; wat ik doe, hoe ik het doe, wat ik voel en hoe ik me voel… plus ik ga elke maand de resultaten delen… dit zowel als stok achter de deur voor mezelf, als hopelijk inspiratie voor mensen die ook overwegen om iets aan hun lichaam te doen.
Keto mag dan slechts een dieet lijken, het is een totale overgang naar gezond eten en het herstellen van je lichaam… regelmatig zal ik artikelen delen die ik hierover vind en die als naslagwerk voor deze en gene zouden kunnen fungeren.

Speed Keto is een variant op gewoon keto, gewoon keto is prima voor de meeste mensen hoor… Speed Keto zet alleen de boel in een hogere versnelling, handig als je een plateau hebt, een kickstart wil of gewoon erg veel gewicht heb dat je vlot kwijt wil raken.
Er is ontzettend veel voeding waar wij op kunnen reageren met ontstekingen in ons lichaam; in een maatschappij waar we eigenlijk verworden zijn tot één grote wandelende ontsteking door alles wat we tegenwoordig naar binnen werken, is het eigenlijk essentieel om dat aan te gaan pakken. Met Speed Keto ga je vrij “basis” eten om alle ontstekingen weer kwijt te raken en je lijf te voeden met gezonde, pure, koolhydraat arme, vetrijke voeding.

Ontstekingen

Niet iedereen voelt zich aangetrokken tot het volgen van een keto lifestyle, en dat is okee…
Wat we echter -bijna zonder uitzondering- allemaal wel hebben, is een lijf vol onstekingen. En nou moet je niet meteen gaan denken aan allerlei vieze zwerende wonden of zo (alhoewel het in de basis daar wel op neerkomt) maar meer in de reacties van ons lichaam op bepaalde zaken die we er in stoppen.

Er zijn vele manieren om ontstekingen in je lijf tegen te gaan, een poos “Green Juicen” is er één van, hier heb ik in het verleden al regelmatig over geschreven, en het werkt echt… je geeft je lichaam even rust van het werken aan het verteren van je voedsel, geeft het de kans om te herstellen van alles en je doet tegelijkertijd wat aan je gewicht.
Een periode vasten is een andere methode… ook daar heb ik ooit iets over geschreven, en ga ik in de toekomst verder op in.

Één van de zaken waar wij mensen echt goed van onstoken raken -behalve natuurlijk suikers- is zuivel… hoe rot het ook mag klinken voor melk-liefhebbers… en hoe goed de reclame destijds ook binnengekomen is dat “Melk De Witte Motor” zou zijn… of “Joris Driepinter met zn melk”… in realiteit is Melk de Witte Sloper.
Melk zoals wij het hier drinken, is gemaakt voor een totaal ander zoogdier dan de mens; meestal wordt het nog van alle -goede- vetten ontdaan (want “vet is slecht” zo zijn we geïndoctrineerd), en zit het vol met moederhormonen om het kalfje maar zo snel mogelijk tot een mooie grote koe (of stier) te laten opgroeien… ons lijf is hier niet voor gemaakt…
Ik wil in een apart artikel binnenkort wat dieper ingaan op melk en wat het wel en niet doet voor ons lichaam. dit hou je tegoed van me.. inclusief bronvermeldingen.
Voor nu kan je je oriënteren op een website die ik ook hoog heb staan waar het een en ander prima in uitgelegd wordt; die van Jesse van der Velde

Wat ga ik doen?

Voor nu ga ik aan de slag met het Speed Keto dieet… in de loop van de tijd tijdens deze periode, ga ik ook meer schrijven over hoe ons lichaam werkt, waarom het doet wat het doet.. of niet doet wat jij wil dat het wel doet… waarom we dikker worden, literatuur, websites en onderzoeken aanhalen die dit ondersteunen… en proberen om hier een goed lopend geheel van te gaan maken.

Wil je je alvast uitgebreid en eenvoudig inlezen op het begrip Keto? Dan is er onder andere een Nederlandse site die het erg duidelijk uitlegt, met veel zoekmogelijkheden en recepten: keto.nl
Ik ga hiernaast regelmatig nog meer sites aanleveren waar je kan zoeken of recepten kan vinden.. en ik hou je op de hoogte.