Categorieën
Dieren Een kijkje in mijn gewone leven Gezondheid Opleidingen Overpeinzingen Roedelmethode

2 Maanden en 2 Dagen verder…

Iets wat ik de laatste 2 maanden tot in den treuren heb geoefend
2020 Werd Heel Snel “Het Jaar Van De Veranderingen”

In het laatste bericht was ik uitgebreid aan het vertellen over hoe ik een paar periodes van Intermittend Vasten ging introduceren om vervolgens de boel op Keto over te gaan zetten.
Die langere vastenperiodes zijn zonder noemenswaardige uitdagingen gelukt; het overschakelen op Keto wat minder.
Gelukkig is het leven een “ongoing process” dus we blijven gewoon alert en aan veranderingen werken.

Zoals een aantal van jullie misschien wel wisten, zat ik in de Ondernemingsraad van de Taxi poot bij ons bedrijf; en in de 2e helft van januari vloog opeens alles in een stroomversnelling…
Via een salaris dat niet op tijd betaald werd, een surseance van betaling en vervolgens een faillissement kwam er een einde aan TCR zoals we het kenden.
In zo’n periode is werken in een Ondernemingsraad niet echt tof, naast de shitload aan uren die je normaal al maakte, kwamen er nog bergen en bergen met uren bij om alles en iedereen te adviseren, helpen en zaken te organiseren…
Laten we zeggen dat die periode en de nasleep ervan bij mij de boel “over de rand” gewerkt hebben… een hart dat heel zwaar protesteerde, een bloeddruk die door het dak ging… en een hoofd dat afbrandde.

Verandering Komt Altijd Met Pijn

Nadat de boel allemaal afgerond was, was bij mij het kaarsje volledig op. Bezoek aan de dokter leverde medicatie op waar ik 2 weken niet mee geadviseerd werd om (professioneel) achter het stuur te kruipen, en een paar afspraken bij de cardioloog. De laatste daarvan ga ik aankomende maandag wat uitslagen van aanhoren.

Het bedrijf startte door, en iedereen uit onze groep kreeg een aanbod van een 0-uren contract voor 3 maanden. Ziektewet binnen onze tak is 70%, maar dàt percentage van 0 blijft gewoon 0, dus het aanbod is ingetrokken tot de boel aan de beterende hand is.
Doodzonde dat mensen 4,5 jaar 33+ uur gewerkt hebben, de nodige rechten hebben opgebouwd, en nu 3 maanden op een 0-uren contract kunnen gaan rijden.
Aan de andere kant, met opeens tijd aan mijn kant, is het elastiekje opeens geknapt en kan ik op mn gemakkie kijken hoe ik mezelf weer ga herpakken.

Gelukkig had ik nog een weekend staan waar we met de honden aan de slag gaan; en aankomende woensdag het eerste blok van de opleiding waar ik zo hard voor gespaard (en ingezameld) heb, dus ik blijf bezig.

Een zeer confronterend weekend… hier werd dus heel erg duidelijk dat mijn lijntje héél ver voorbij gespannen was… veel verder dan ik zelf voor mogelijk had gehouden.
En dan ben je blij dat een hond een ontzettend vergevingsgezind wezen is…

Na terugkeer van dat weekend een paar dagen actief bezig geweest in de uitlaatservice, en daar gemerkt dat de conditie inderdaad niet echt is om over naar huis te schrijven… hopelijk aanstaande maandag meer informatie over hoe het met m’n motor gesteld is. Gelukkig ook gemerkt dat ik in de algemene omgang met andere honden helemaal niks mankeer, dat elke uitdaging gewoon zit tussen m’n eigen hond en mezelf (tja… spiegeltje spiegeltje aan de wand…. 😉)

Hoe Nu Verder?

Dat is een vraag die ik mezelf elke dag stel… ik mis m’n collega’s, ik mis m’n regelmaat… maar ik miste ook al 4,5 jaar m’n eigen leven…
Het verstandigste lijkt me om even pas op de plaats te maken en te kijken wat zich aandient voor de toekomst.
Als ik wil kan ik direct terug… maar de grote vraag ligt in de eerste 3 woorden van die zin. Ik denk dat als ik terug ga, ik dat ga doen op oproepbasis op vaste dagen, want hetgeen mij persoonlijk al 3 jaar de das om doet zijn de onregelmatige roosters door de weken heen. Ik kan dat gewoon niet meer.

Maar zoals altijd… waar een deur dicht gaat, gaat een andere deur open… dus de komende tijd even goed de tijd voor mezelf nemen, de boel weer op de rit krijgen geestelijk en lichamelijk en dan vol goede moed eens gaan kijken welke deuren er open staan.

Zo… je bent weer op de hoogte van het een en ander…

Happy Weekend ❤

Categorieën
Dingen die me dierbaar zijn Een kijkje in mijn gewone leven Overpeinzingen

Kerstmis 2019

Vrede op Aarde…
Dit zou wel heel erg mooi zijn he…
De afgelopen paar weken zijn best pittig geweest…

Het is een beetje stil geweest hier, en dat heeft zo z’n redenen gehad, maar hier is ze weer 😃
Na m’n laatste bericht begon het lijf wat op te spelen in de zin van niet meer tot rust kunnen komen; te veel uren werken, een hoofd dat op volle toeren draait en de nodige persoonlijke dingen die nou eenmaal in een mensenleven gebeuren.

Jullie horen me al maanden mekkeren over hoe vervelend ik het zo nu en dan vind allemaal, maar vandaag moet me van het hart dat ik de mooie dingen niet meer zag. Vervelend, dom, maar goed.. het gebeurt.
De afgelopen week is een week vol aangename en dierbare verrassingen geweest… en dan merk je dat je blijkbaar meer gewaardeerd wordt dan je jezelf waardeert 😉

Ballen hoog houden…

Ik begin een patroon te ontdekken (ja, bij mij duurt dat wat langer dan bij de gemiddelde mens vrees ik 😉) en ik kan een parallel trekken met de tijd dat ik getrouwd was…

Toen wilde ik een goede moeder zijn, een goede echtgenote, huisvrouw, vriendin, buurvrouw, hulp op school en ga zo maar door… en alles moest perfect zijn van mezelf. Dat ging natuurlijk voor geen meter, en ook toen kwam ik mezelf keihard tegen… en uiteindelijk werd ik “bevrijd” door een echtscheiding.

Bevrijd tussen aanhalingstekens natuurlijk, want zoiets is nooit leuk. En natuurlijk ga je weer onderuit na een poosje.. en dat gebeurt de laatste jaren ook weer met m’n werk.
Kids de deur uit en yessss… nou kan ik m’n eigen leven vorm gaan geven… il-lu-sie natuurlijk, maar goed… dat was de vrijheid destijds ook toen je kids naar de peuterspeelzaal gingen… die 2,5 uur dat ze daar zaten vloog harder om dan de tijd die het kostte om van het schoolplein af te komen, je boodschappen te doen en weer terug te gaan 🤣

Dus nu… je bedrijf, je werk, de ondernemingsraad, je familie, je vrienden, je opleidingen, je huis, je hond en wacht… er is nog meer… je zelf.. onmogelijke opgave blijkt wel.

Zwart, zwarter, zwartst… of toch niet?

Het werk.. dàt is de grote boosdoener.. .en dat klopt ook wel, gedeeltelijk. De mindset met die baan is de grootste boosdoener. Ja, het ontbreekt me volledig aan tijd door dat werk.. dus inderdaad.. daar moet iets aan veranderen; maar wat je ook direct uit het oog verliest is al het mooie dat op je pad komt..
Ja, de inhoud van m’n werk is ontzettend leuk, het contact met passagiers, de hulp die je ze kan bieden als ze niet uit de omgeving komen en tips vragen; de toeristische gids die je in de zomer speelt als mensen met wandelschoenen aan in je busje zitten (en dat zijn er best veel, er lopen hier heel wat prachtige wandelroutes); het oor dat je soms voor mensen kan zijn, de schouder die je soms mag zijn voor passagiers en/of collega’s… en de interessante podcasts die je ongestoord kan luisteren als je een avonddienst leeg rondrijdt 🤣.

Het regent, het regent… blijken van waardering..

En dan gebeurt het.. opeens vallen de cadeaus uit de lucht lijkt het wel.

  • De vele, vele uren die je voor de ondernemingsraad maakt… zo maar zonder strubbelingen uitbetaald;
  • Een mooie nieuwe (werk)jas die echt past van een collega die er mee gestopt is;
  • Een inzamelings-actie die je gestart bent en waar de donaties onverwacht hoog waren;
  • Een workshop die je als blijk van waardering en vriendschap in je schoot geworpen krijgt;
  • Een nieuwe mogelijkheid om extra dimensie aan je bedrijf te kunnen geven voor een leuke prijs op de kop kunnen tikken;
  • Een win-actie op Facebook ook daadwerkelijk winnen;
  • Een prachtig mooie serie cadeaus krijgen van degene waar je die actie bij gewonnen hebt;
  • Een jongste zoon die speciaal naar je toe komt tijdens je werk op 1e Kerstdag en je een warme knuffel en cadeautjes geeft;
  • Een echt kerstpakket en gebakjes die je van een vaste passagier en haar moeder mag ontvangen;
  • Van een ander stel passagiers overheerlijke kerstbonbons en banketbakkerskoekjes krijgen;
  • Een fooi van een andere passagier omdat je hem zo’n gezellige rit hebt bezorgd…

En zo kan ik nog wel even door gaan… en dat alles werd overstemd door de zwarte bui.. ik wil hier alleen maar mee zeggen dat je hersens gekke dingen met je kunnen doen.
Ja.. het komend jaar ga ik ook echt het één en ander aan m’n werk uren veranderen, en ja.. ook ga ik m’n bedrijf meer handen en voeten geven.. maar ik ga wel degelijk m’n best doen om de wereld van een wat lichtere kant te gaan bekijken.

Dankbaarheid verandert alles

En ja, ik ben heel erg dankbaar.. dankbaar voor m’n vrienden.. dankbaar voor m’n ouders die me door dik en dun steunen, dankbaar voor al die lieve mensen die ik ondertussen heb mogen leren kennen.. en hoe idioot het ook mag klinken… dankbaar voor een select aantal Facebook vrienden.

Grappig eigenlijk he.. mensen die je nooit hebt ontmoet in het normale leven, waar je dan zo’n enorme connectie mee kan hebben.. heel vreemd.. maar ik ben er heel erg blij mee.

Vorig jaar had ik me voorgenomen meer live contact te gaan ondernemen zo links en rechts, en daar is geen bal van terecht gekomen.. dus dat ga ik me het komend jaar weer voornemen en nu opschrijven (en ook daadwerkelijk ook doen!)

Zo.. m’n vingers hebben alweer een veel grotere afstand over het toetsenbord afgelegd dan oorspronkelijk de bedoeling was.. maar ik hoop dat je de hoofdboodschap begrijpt.. laat je niet gek maken door je eigen hoofd 😉🙏

Categorieën
Dingen die me dierbaar zijn Gezondheid Gezondheid, leefwijzen en hulpmiddelen keto Overpeinzingen

De Decembermaand is begonnen…

Zoals vaak gebeurt, zit ook ik in December terug te kijken naar wat het afgelopen jaar allemaal gebracht c.q geleerd heeft… en dat is veel, heel veel ❤

De goede voornemens van Januari

Na vele, vele jaren van diëten had ik in 2018 besloten om nooit meer te gaan lijnen… tot ik het hele Keto verhaal tegenkwam. Hiermee is het mogelijk om niet alleen veel gewicht kwijt te raken, maar ook een heel scala aan moderne ziekten te voorkomen en zelfs terug te draaien.
Een aantal van jullie waren op de hoogte dat ik eind 2018 serieus een Gastric Bypass zat te overwegen; voor eens en voor altijd van de eeuwigdurende lijn-ellende af zijn…

Gastric Bypass

Maar… iedereen van jullie weet ook dat ik mezelf al jaren als een Pittbull vastbijt in de leer van Vitamines en Mineralen, en laat je die nou net niet meer (adequaat) absorberen als je die ingreep laat doen… ja, je krijgt een vitaminepil voorgeschreven, van wel helemaal 2 keer zo veel als dat je volgens de geldende ADH nodig zou hebben… slechts 2 keer… dan kom je nog niet op de helft van wat je werkelijk nodig hebt!
Dus dat verhaal is eigenlijk vrij snel na de bloedtest de prullenbak weer in gegaan.. met een kleine opleving een maand of 2 geleden, maar heb het nu definitief naar de vuilnisbelt verwezen (voor mezelf.. wat een ander doet, moet hij of zij zelf weten)

Keto, de eerste keer

Ergens halverwege januari volle kracht mezelf op de Keto levensstijl geworpen… geen snelle koolhydraten meer, veel meer gezonde vetten, en geen bewerkt voedsel meer.
En toen kwam er een OR vergadering met een heerlijke (broodjes) lunch 😫 en daar ging Jet 😉 wel 2 hele weken volgehouden….

En zo vol als ik aan de andere leefwijze was begonnen, zo radicaal baalde ik dat ik met die ene lunch de hele boel om zeep had geholpen, en deed dus meteen helemaal niks meer… want ik had het toch verpest…

🤣🤣 Je zou toch denken dat een mens na 57 jaar volwassen genoeg is om te weten dat 1 x struikelen niet meteen het einde van de wedstrijd is, maar nee… tot begin maart mezelf voor mn kop lopen slaan en weer stevig verslaafd geraakt aan de koolhydraten… want ja.. dat is dus het hete hangijzer… de verslaving aan koolhydraten, oftewel suikers (want alle koolhydraten vormen zich uiteindelijk in je lijf om tot suikers… zelfs de goede koolhydraten, maar die hebben zoveel positiefs qua voedingsstoffen en zijn zulke langzame suikers, dat ze niet echt veel slecht effect op je leefwijze hebben)

Keto, de tweede keer….

Okee, om nou te voorkomen dat ik alles van het hele jaar op de manier zoals hierboven ga beschrijven, kan ik melden dat de 2e etappe beter ging dan de eerste… maar ja… dan wil Jetje opeens gaan vasten -voordat ze echt stevig op d’r Keto-pootjes staat- en dan gooit ze er na 2 x hoppa een 72 uurs vast in… die is behaald, maar niet zo lang daarna sneuvelt het weer omdat ik weliswaar droge rode wijn mocht drinken tijdens het volgen van deze leefwijze… maar ik geloof niet dat ze daar een aantal glazen regelmatig mee bedoelden 🍷🍷
Dus eind April ging t weer mis.

Maar…. zoals Cruijff de wijze woorden ooit sprak
Elluk Nadeel Hep Se Voordeel….

In de tussentijd (ik sla de beschrijving van de andere 2 pogingen maar even over) was er wel iets anders gebeurd… ik had, en heb nog steeds, me volledig vastgebeten in het onderzoeken wat deze leefstijl voor iemand kan betekenen…
Welke ziektebeelden teruggedraaid of zelfs genezen kunnen worden hiermee, welk enorm plezier je je lijf doet met deze leefwijze… en geloof me, dat is on-ge-lo-fe-lijk veel.
Dus in plaats van te jammeren dat de boel mislukt is elke keer.. .en de opmerkingen die ik van vele liefhebbende mensen hierover krijg… zo van “zie je wel… je kan het niet”… boeiend… heb ik een heleboel heel heel erg waardevole dingen geleerd het afgelopen jaar.

  • Wees lief voor jezelf…
  • Struikelen hoort bij de wedstrijd…
  • De wedstrijd is niet eens een wedstrijd…
  • Leer je lijf te voelen, wat vertelt het jou? …
  • Begrijp wat je aan het doen bent, chemisch en geestelijk
  • Erken dat je dus blijkbaar een paar verslavingen naast en met elkaar hebt lopen… koolhydraten, nicotine en in mindere mate toch echt de alcohol zo nu en dan… (en dan moet je niet meteen aan een alcoholist of zo denken.. maar zwichten voor een borrel is ook een vorm van verslaving)
  • Lees, lees, lees nog wat meer…
  • Leer van video’s die speciale doktoren die deze levenswijze hebben omarmd, maak aantekeningen en begrijp ze..
  • En kap met de Quick Fix te zoeken… er IS geen quick fix… die operatie heb ik recentelijk nog een keer overwogen… en de gevolgen staan me meer en meer tegen (voor mezelf) …
Conclusie

Dus al met al… ik heb het afgelopen jaar ontzettend veel over mezelf geleerd.. de grenzen die ik niet had voor mezelf (en dat geldt over de volledige linie van mn leven); de wetenschap die achter een aantal zaken zit; het feit dat sommige mensen altijd een mening zullen hebben… en die hoef ik niet te overtuigen van het tegendeel.. dat is hun wedstijd, niet de mijne.
Als je ergens mee begint, ga niet meteen van 0-100 in 2 seconden -of heb de wens daar niet voor- begin gewoon, en groei onderweg naar je ideale “maatpak”… gek he.. eigenlijk alle dingen die ik zo trouw op Facebook post over hoe je je ideale leven kan leiden -en nooit deed- die moet ik nu gewoon zelf gaan doen 😉

2020… het jaar van veranderingen

Dit hele verhaal gaat natuurlijk ergens heen… 2020 wordt een jaar waarin ik over de hele linie van mn leven een aantal drastische veranderingen ga invoeren…
Leefwijze, verslavingen, werk, eigen bedrijf, creativiteit, m’n impulsieve reactiesnelheid soms, m’n opleidingen op het dierenvlak… worden wie ik eigenlijk ben en die ik in de laatste 58 jaar begraven heb onder het verwachtingspatroon van mezelf, de omgeving en de maatschappij…

Doe je mee?

Ik zou haast vragen of je mee doet.. .niet persé met de keto, maar met het weer jezelf worden.. het je weer goed in je vel voelen.. hoe dat vel er ook uit mag zien.. gewoon zijn wie je echt bent, en functioneren vanuit je hart, hoofdzakelijk doen waar je gelukkig van wordt…

Misschien is dat een gedachte die pas bij mensen op komt als ze een bepaalde leeftijd zijn gepasseerd.. maar jemig… jezelf kapot werken op een plek waar je niet gelukkig van wordt… dat kan je doel toch niet zijn??
Ik heb er ondertussen dik 58 jaar over gedaan om zometeen een stap te gaan zetten… maar iedereen die dit leest en jonger is… je hebt maar één leven… en ga dat alsjeblieft leven op een manier waar jij gelukkig van wordt, en niet voor een baas die je in een oogwenk inruilt als je er op wat voor manier niet helemaal meer voor hem kan zijn…

Categorieën
"Wereld"-zaken Dingen die me dierbaar zijn Een kijkje in mijn gewone leven Overpeinzingen

Een momentje van reflectie

Al luisterend naar een prachtige video….
Een hele waardevolle boodschap aan iedereen eigenlijk…

Al luisterend naar deze wijze woorden bekruipt me toch een gevoel van verdriet…
Mark Bajerski zegt inderdaad dat alles wat gebeurt, zo heeft moeten zijn op je pad, maar mijn hemel… als ik tegenover me kijk naar die twee mannetjes die me vanaf een prachtige schoolfoto toe zitten te glimlachen, bekruipt me toch een gevoel van “waarom moesten die kereltjes toch door alle shit van de laatste 14 jaar?”

Er zou niks over de rug van de kinderen uitgespeeld worden…

Dat was een hele stellige opmerking in september 2004; ik kan je verzekeren… dat is verre van waarheid geworden.. alles, echt alles werd over de ruggen van de jongens uitgespeeld..
* Wil jij niet doen wat ik zeg? Okee… dan betaal ik geen alimentatie
voor ze… je stond er nooit bij stil dat je niet mij maar je eigen
kinderen daarmee zwaar tekort deed.
* Betaal ik wèl de alimentatie? Okee… maar jij geeft dat niet uit aan
algemene kosten van levensonderhoud… alsof jij daar ook maar iets
over te melden had.
* Vind ik dat jij niet de goede kleding voor die ventjes koopt? Prima…
dan koop ik ze (liefst erg duur) en dan verreken ik dat met wat jij
krijgt… en je schepte er zo veel plezier in om ze heel duidelijk te
maken dat jij wèl de ouder was die alles voor ze kon kopen, en hun
moeder niet.
* Heb jij eindelijk een baan gevonden of probeer je je leven weer op de
rit te krijgen? Fijn voor je, maar alle afspraken die destijds in het
convenant gemaakt zijn, zijn van nul en generlei waarde, dus je gaat
gewoon doen wat ik zeg dat je moet doen…
* Ik wil gedurende een jaar (!!!!) gewoon maar 1 kind per 2 weken,
anders wordt het te druk… ik moet ook tijd voor “ons samen”
hebben… je dacht er never nooit bij na wat voor effect dat op je
zoons had… 😫
* Wil je als klein mannetje naar je moeder bellen? Goed hoor… hier is
de telefoon… dondersgoed wetend dat die kleine kereltjes heel goed
konden lezen en zagen dat ze met “de Heks” aan het bellen waren.
* Goh… zijn de skelter en heel veel emotioneel waardevolle spullen uit
je schuur gestolen? Jammer joh… zou niet weten waar ze gebleven
zijn… en ondertussen stond de heleboel bij jou in de garage… je dacht
mij er een hak mee te zetten, maar een nieuwe en grotere skelter was
snel gevonden en je gaf weer je kinderen een opdonder.

En dit is alleen nog maar het lijstje van toen ze echt klein waren…

Ik kan oeverloos doorschrijven hierover… maar dan wordt het ècht een drama verhaal.. en dat is niet de bedoeling.
Waar dit verhaal heen wil gaan is me nog niet helemaal duidelijk, maar wat ik wel weet is dat door het afgrijselijke Ego van één van de ouders, dat slechts één wens had: het totaal kapotmaken van de andere ouder (terwijl de eerste gewoon degene was die het nodig vond om uit elkaar te gaan omdat ie in de buurvrouw een betere match vond… prima, be my guest, maar laat het daarbij) .. er 2 kerels opgegroeid zijn met zo enorm veel verdriet en pijn, zo veel afwijzing en haatdragende verwijzingen naar hun moeder.. totaal geen rekening houdend met de gevoelens van die twee.

Hoe zou het gevoeld hebben als je één ouder door de telefoon hoort schreeuwen dat hij ervoor zal zorgen dat de andere ouder “volledig kapot gemaakt zal worden”…
Hoe zou het gevoeld hebben voor het ene kind om weer schreeuwend door de telefoon te moeten begrijpen dat hij niet gewenst is om te komen…
Hoe moet het gevoeld hebben voor allebei de kinderen dat binnen een week hun hele leven op zn kop stond omdat niet alleen hun ouders uit elkaar waren, maar ook hun eigen kamers weggegeven waren aan de buurkinderen.. en zij op een soort “Assepoester” hokje op zolder konden slapen…

En hoe zijn ze geworden?

Allebei zijn ze natuurlijk opgegroeid tot waanzinnig mooie kerels… letterlijk en figuurlijk. Allebei hebben ze toch een goed set normen en waarden en vooral onderscheidingsvermogen ontwikkeld… Maar ik vraag me nog dagelijks af als ik die twee vrolijke koppies op die schoolfoto zie, waarom moesten ze door zo ontzettend veel shit heen?

Nog steeds krijgen ze heel regelmatig een deksel keihard op hun neus door dat andere Ego-wezen.. en ik beweer daarmee absoluut niet dat ik alles perfect gedaan heb.. verre van dat zelfs. Maar wat is de reden geweest om je eigen kinderen zo afschuwelijk geestelijk te moeten mishandelen… tot zeker 2 keer toe een überverdrietige 12 jarige aan de telefoon krijgen die gewoon met alles wat hij bij zich had, de deur uit gezet wordt in het “andere weekend”… en waarvoor? Omdat ie zei wat hij -totaal gerechtvaardigd overigens- dacht.

Of een jongste die getreiterd wordt en echt als een soort Assepoester door de “nieuwe moeder” behandeld is geweest gedurende de eerste 12 jaar van de nieuwe samenstelling…en nog steeds… en goh… we hebben alles voor je over hoor… 🤐

Waarom dit verhaal?

Allereerst omdat ik het als moeder nog steeds volledig onverteerbaar vind dat mijn kinderen door zo veel ellende hebben moeten gaan in hun leven.. dat hun zo veel pijn is aangedaan omwille van.. ja omwille van wat eigenlijk?? Omwille van een volledig uit proporties gegroeid Ego, twee van die Ego’s in hetzelfde huis eigenlijk…
En dat alles wordt weer losgemaakt als je naar bovenstaand filmpje luistert… blijkbaar is dit hun pad geweest… de weg die ze als Spirit van te voren al hadden uitgestippeld.. maar jezus wat is dat als mens moeilijk te verteren 😪
Als moeder had ik zo graag gezien dat ze zonder pijn zouden opgroeien… natuurlijk hoort pijn bij het leven als dag bij de nacht, maar moedwillig iemand pijn doen? En dan je eigen kinderen? Die gaat er niet helemaal in bij mij.

Waarschijnlijk wilden ze als Ziel in dit leven wat harder worden.. had voor mij niet gehoeven hoor.. geen idee of dat inderdaad ook zo is, maar ik kan me niks anders bedenken. Wat ik echter wèl weet is dat ze allebei precies weten hoe de dingen niet gedaan moeten worden; en dat ik mega trots ben op hoe ze allebei vorm aan het geven zijn aan hun leven ❤❤

De ene door voor zichzelf te kiezen en een eigen bedrijf te starten, de andere door een loopbaan bij Defensie te kiezen. En allebei met een hart van Goud en een normen en waarden set waar je U tegen zegt.

Categorieën
Een kijkje in mijn gewone leven

Hoppaaaa…. en het is alweer 21 november

Pas een week geleden…

Net een week geleden zat ik een verhaal te tikken over een telefoon die gestorven was, dan knipper je 2 keer met je ogen en zijn er alweer 8 dagen voorbij gevlogen.

Eigenlijk is het niet te bevatten hoe ontzettend snel de dagen door je vingers glippen; ik kan me de tijd nog als de dag van gisteren herinneren dat het leek alsof het jaar niet òm zou gaan… de tijd kròòp gewoon..

Tijd, wat is dat eigenlijk?

Eerst dacht ik dat het iets is dat met je gebeurt als je ouder wordt, maar zelfs jongeren hebben er last van 🙄
Dus het moet iets zijn dat ècht veranderd is de laatste 40 jaar…

Of zou het “de Ervaring van Tijd” zijn die veranderd is in die tijd? Dat zou ook nog kunnen he…
Toen ik me met tijd bezig begon te houden, tja.. wat hàd je toen eigenlijk? Je ging naar school, studie of werk, en nam de bus, fiets of brommer naar huis en deed wat je moest doen (huiswerk of huishouden) en daarna had je de tijd aan jezelf.
Misschien de televisie nog even aan (maximaal 5-8 zenders of zo) of je pakte een boek, zette een plaatje of de radio aan en had gewoon tijd voor jezelf.
Wilde iemand in contact met je komen, dan werd je op je telefoon (met snoer ) gebeld; was je niet thuis, dan hadden ze pech.. want het antwoordapparaat is ook van een latere datum…

Ja.. hij zat MET een snoer aan de muur vast 😉

Hoe anders is het leven tegenwoordig… niet alleen ben je als je niet uitkijkt 24/7/365 bereikbaar, maar je wordt ook 24/7 bestookt met alle shit die er zich in de wereld afspeelt.

Image… is dat nou eigenlijk wel zo geweldig?

Niet alleen komt alle ellende van de wereld de godganse dag bij je binnen, ook staan alle Sociale Media vol met “hoe je er het beste uit kan zien”; “welk idioot gezicht je het beste voor de leukste foto’s kan trekken”; “hoe slank of niet slank je moet zijn”, en nog veel meer zaken die vooral op de jongere generatie ontzettend veel druk kunnen leggen om vooral “niet buiten de boot” te vallen… afschuwelijk eigenlijk 🙁

Hoe zit dat dan?

Hierboven stelde ik de vraag of het misschien aan de “Tijdsbeleving” zou kunnen liggen dat dezelfde 24 uur zo keihard vliegt…

Ik denk het wel… het is tegenwoordig in het normale leven zo goed als onmogelijk geworden om niet “connected” te zijn.
Ja.. als je telefoon doodgaat, maar dan nog.. dan ben je als een spast bezig om toch maar bereikbaar te zijn.. hoe gek moet je zijn?? (ik dus net zo hard he… )

Vroeger was winkelen beperkt tot maandagmiddag tot zaterdagmiddag; overdag was de winkel open tussen 9:00 uur – 12:00 uur en 13:00 uur – 18:00 uur. Had je de zooi niet in huis.. dan werd je creatief met wat je wèl had, want je had gewoon pech.

Je werkte normaal gesproken gewoon overdag, er waren maar een beperkt aantal banen die de klok rond gingen… kijk tegenwoordig eens… oh jongens wat zijn we toch ontzettend geëvolueerd… we leven in een geweldige 24-uurs economie… en iedereen valt om van vermoeidheid.

Er is zelfs een volledige industrie gegroeid uit de behoefte om weer eens niet bereikbaar te zijn, weer eens in contact met jezelf te kunnen zijn, weer eens eigenlijk te leven zoals nog maar 30 hele korte jaren geleden. Hoe idioot is dat eigenlijk?
Heel noodzakelijk, dat wel.. maar hoe ontzettend absurd dat het überhaupt nodig is!

De conclusie die je denk ik wel vrij veilig zou kunnen stellen is dat hoe minder tijd je “voor jezelf” hebt, hoe harder de tijd door je vingers glipt.

Weer een grandioos ideetje van Jet 😂

Ohh jullie kennen me vast goed genoeg om te weten dat ik altijd van die geweldige ideëen heb om het leven te veraangenamen.. het zijn eerlijk gezegd inderdaad altijd wel goede ideëen, maar helaas zo moeilijk te realiseren in de huidige maatschappij.

Toch begint er -zeker in mijn generatie.. van 45-65 jaar- meer en meer het idee te groeien om in godsnaam maar ver weg op één of ander hutje op de hei te kunnen gaan wonen (met internet.. dat weer wel 😉 ) .. wèg van de Rat-Race.. terug naar jezelf..

Dat is natuurlijk vrij uitdagend om te realiseren, maar misschien dat een leuk begin is om gewoon heel bewust wat minder bereikbaar te zijn… je telefoon eens over te laten gaan zonder hem op te nemen (oei.. wat zeg je nù weer??)… je Facebook, Instagram, Snapchat en welke er nog meer zijn, eens per dag maar 1 of 2 uurtjes te bekijken… je Email (persoonlijke email) gewoon maar 1 x per dag na te lopen… een boek te pakken als je een avondje thuis bent… op bezoek te gaan bij mensen.. iemand gewoon een briefje of kaartje sturen in plaats van een chatbericht, app of emailtje..

Zomaar een paar ideetjes.. die me waarschijnlijk de naam “ouderwetse tuttebel” gaan opleveren.. maar mijn hemel, wat klinkt dat als muziek in mn oren ❤

Dit zou een klein berichtje worden over het feit dat die 8 dagen zo verdomd snel gegaan waren, maar mn vingers kregen andere plannen 😉
Nu gaat de PC weer uit en pak ik mn boek en ga ik nog even een half uurtje wat lezen.

Categorieën
"Wereld"-zaken Overpeinzingen

Telefoon kapot….

Back to basics…

Gek eigenlijk weer… met een gewone ⏰ wakker worden 🙂
Alleen al het uitzoeken hoe die ook alweer werkte was een (her)ontdekkingsreis 😂… en gelukkig zat ook hier een Snooze en dubbel alarm functie op… 1 “lieve” … zijnde de radio op 10, en 20 minuten later een minder lieve… de bekende wekkerradio-buzz… wat een irritant rotgeluid is dat zeg.. die snooze je echt niet 🙂

Het is toch echt even schakelen zeg…

Grappig hoe digitaal ingesteld ik ben… eerst overal planten dat ik onbereikbaar ben… (o.a de werk-groepsapp) … dan de belangrijkste dingen via de mail proberen te regelen ipv de app… en als laatste, blij zijn dat ik Skype tegoed heb zodat ik gewoon kan bellen in noodgevallen als er toch verbaal gecommuniceerd moet worden. (wel zorgen natuurlijk dat je Skype aanzet op je laptop 😉 )
En last but definitely not least… je weer realiseren (ELKE keer als er bij mij een foon sterft) dat even niet bereikbaar zijn wel degelijk heel erg prettig is 😉 Even geen scherm dat je non-stop afleidt, even jezelf uit “belangrijkheids-modus” halen en gewoon genieten van het feit dat je “gedwongen” heerlijk rust hebt <3

En weer een voornemen (dat waarschijnlijk toch nooit het levenslicht zal zien 😉 )

Ook wel even bedacht dat het handig is om te zijner tijd een tweede- of derdehands telefoon aan te schaffen die als backup kan fungeren i.p.v weer overal leentelefoons te moeten proberen te regelen… tja… dat krijg je als je niet elke 2 jaar een andere telefoon neemt… dan zijn je vorige apparaten ook daadwerkelijk òp tegen de tijd dat je een nieuwe neemt 😉

Aan de andere kant is zo nu en dan verplicht digitaal onbereikbaar zijn ook wel een luxe in deze hectische tijd waarin we leven… dus ik denk dat ik het toch maar bij 1 telefoon hou, en als het echt moet, ga lenen 😉

Wat probeert het Universum mij denk je te vertellen?

De laatste 5 dagen 3 x pech met 1 en dezelfde bus… de andere bus die actief probeerde mij te vergiftigen… en uiteindelijk een telefoon die besluit dat het wel even genoeg is geweest…

Zou de boodschap zijn dat alles wel even een tandje rustiger zou mogen? 😉